Την επαναφορά της πυρηνικής ενέργειας σχεδιάζει η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, 35 χρόνια μετά το κλείσιμο της τελευταίας πυρηνικής μονάδας στη χώρα, σε μια προσπάθεια να μειώσει τις εκπομπές άνθρακα.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενεργειακής Ασφάλειας Τζιλμπέρτο Πισέτο Φρατίν δήλωσε στους «Financial Times» ότι ιταλική κυβέρνηση σχεδιάζει να εισαγάγει νομοθεσία που θα επιτρέψει τις επενδύσεις σε μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εντός 10 ετών.
Μάλιστα, υπογράμμισε ότι η ατομική ενέργεια θα πρέπει να αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 11% της συνολικής κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας έως το 2050, καθώς η Ιταλία προσπαθεί να μειώσει την εξάρτησή της από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα.
«Για να έχουμε εγγύηση συνέχειας στην καθαρή ενέργεια, πρέπει να εισάγουμε ποσόστωση πυρηνικής ενέργειας» είπε συγκεκριμένα ο υπουργός.
Οι ανανεώσιμες τεχνολογίες όπως η ηλιακή και η αιολική ενέργεια δεν μπορούν να παρέχουν την ασφάλεια που χρειάζεται η Ιταλία, όπως υποστήριξε, εκφράζοντας τον σκεπτικισμό της κυβέρνησής του απέναντι σε αυτές τις τεχνολογίες.
Για την ιστορία, η Ιταλία κατασκεύασε τέσσερις πυρηνικούς σταθμούς τη δεκαετία του 1960 και του 1970, και είχε σχεδιάσει μια φιλόδοξη επέκταση της ικανότητας πυρηνικής ενέργειας. Ωστόσο, μετά την καταστροφή του Τσερνόμπιλ το 1986 στη Σοβιετική Ένωση, οι Ιταλοί ψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία σε εθνικό δημοψήφισμα για τον τερματισμό των επιδοτήσεων για την ανάπτυξη νέων αντιδραστήρων.
Εν μέσω της έκρηξης του αντιπυρηνικού αισθήματος, η Ιταλία αποφάσισε στη συνέχεια να κλείσει όλους τους υπάρχοντες πυρηνικούς σταθμούς της. Ο τελευταίος έκλεισε το 1990.
Δύο δεκαετίες αργότερα, ο τότε πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι προσπάθησε να επανεκκινήσει το πυρηνικό πρόγραμμα της Ιταλίας, ψηφίζοντας νέο νόμο και επεξεργαζόμενος συμβάσεις για την κατασκευή νέων αντιδραστήρων. Όμως η προσπάθειά του σταμάτασε μετά το δημοψήφισμα του 2011, στο οποίο περισσότερο από το 90% των ψηφοφόρων απέρριψε το σχέδιο.
Σε μια πρόσφατη έρευνα που παρήγγειλε η Legambiente, μια κορυφαία ιταλική περιβαλλοντική ομάδα, το 75% των 1.000 ερωτηθέντων εξέφρασε σκεπτικισμό ότι η πυρηνική ενέργεια ήταν μια λύση στα ενεργειακά δεινά της Ιταλίας, ενώ το 25% αντιτίθεται σθεναρά για λόγους ασφαλείας. Αλλά το 37% είπε ότι η πυρηνική ενέργεια θα μπορούσε να βοηθήσει την Ιταλία εάν η τεχνολογία ήταν ασφαλέστερη.
Ο Πισέτο Φρατίν είπε ότι είναι βέβαιος πως η ιστορική «αποστροφή» των Ιταλών για την πυρηνική ενέργεια θα μπορούσε να ξεπεραστεί, δεδομένου ότι η πιο πρόσφατη τεχνολογία έχει «διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας και ωφελεί οικογένειες και επιχειρήσεις».
Σύμφωνα με τον Ιταλό υπουργό, τα προηγούμενα δημοψηφίσματα δεν αποτελούν εμπόδιο για την κυβέρνηση Μελόνι να προωθήσει νέους νόμους για να διευκολύνει την επανεκκίνηση της πυρηνικής ενέργειας. Η Ιταλία έχει επίσης διατηρήσει μια «υψηλή αρμοδιότητα» στον τομέα, είπε, με ερευνητικά ιδρύματα αιχμής και ιταλικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην αλυσίδα εφοδιασμού πυρηνικών σε ξένες αγορές.
«Είναι θέμα αντίληψης, επίγνωσης… Οι νέοι είναι πιο ευαισθητοποιημένοι, οι ηλικιωμένοι λιγότερο. Είναι της γενιάς του Τσερνομπίλ και, όταν ακούν να μιλάνε για πυρηνική ενέργεια, αυτομάτως λένε όχι» επεσήμανε ακόμη.
Η πυρηνική ώθηση της κυβέρνησης Μελόνι έρχεται καθώς έχει επιβάλλει νέους περιορισμούς στην εγκατάσταση ηλιακής ενέργειας, ενώ παράλληλα προειδοποιεί ότι ο πολλαπλασιασμός των φωτοβολταϊκών πάρκων απειλεί την επισιτιστική ασφάλεια της Ιταλίας.
Από την πλευρά του ο Πισέτο Φρατίν ανέφερε ότι η Ρώμη ανησυχεί επίσης για την υπερβολική εξάρτηση από τα ηλιακά πάνελ, τα οποία κατασκευάζονται σε μεγάλο βαθμό στην Κίνα: «Είναι σαφές ότι η ανάπτυξη της ηλιακής ενέργειας συνδέεται στενά με τις εισαγωγές από την Κίνα, μια χώρα που έχει ένα πολύ ελεγχόμενο από την κυβέρνηση επιχειρηματικό σύστημα, το οποίο μπορεί να είναι πολιτικό, αλλά και εμπορικό εργαλείο».
Πολλοί Ιταλοί διαμαρτύρονται επίσης ότι τα φωτοβολταϊκά χαλάνε τη θέα στη γραφική ιταλική ύπαιθρο. «Τα ηλιακά πάνελ στους λόφους μας, που είναι τόπος για τους τουρίστες, δεν είναι πάντα ευχάριστα» είπε ο υπουργός, προσθέτοντας ότι χρειάζονται προσοχή και μέτρο στην έγκριση των ηλιακών συλλεκτών. Αντίθετα, ο υπουργός υποστήριξε ότι οι μικροί πυρηνικοί σταθμοί είναι πιο αποδοτικοί, καθώς η παραγωγή 300 MW θα απαιτούσε μόλις τέσσερα εκτάρια γης, ένα κλάσμα της γης που χρειάζονται τα ηλιακά πάρκα: «Η Ιταλία έχει ιδιόμορφα χαρτογραφικά χαρακτηριστικά… Δεν έχει τεράστιους ελεύθερους χώρους για ηλιακούς συλλέκτες… Δεν μπορούμε να καλύψουμε ένα έδαφος όπως η Ιταλία, με τους λόφους και τα βουνά της, με ηλιακούς συλλέκτες».
Πηγή: in.gr
