Με στόχο την ευαισθητοποίηση και την κινητοποίηση γύρω από τα κρίσιμα περιβαλλοντικά ζητήματα, καθιερώθηκε το 1974 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν υπήρξε άλλη περίοδος πιο κρίσιμη και με πιο μεγάλη ανάγκη για ανάληψη δράσης.
Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος δεν αποτελεί μόνο ηθική ή οικολογική πρόκληση, αλλά και τεράστιο οικονομικό πρόβλημα, καθώς η ρύπανση, η απώλεια βιοποικιλότητας και η υπερθέρμανση του πλανήτη αποδεικνύονται πλέον πανάκριβες.
Σύμφωνα με διεθνείς εκτιμήσεις, η περιβαλλοντική ρύπανση προκαλεί ετήσιες απώλειες που ξεπερνούν τα 6 τρισ. δολάρια σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτές οι απώλειες προέρχονται από την υποβάθμιση της υγείας, την καταστροφή φυσικών πόρων, τις επιπτώσεις στην αγροτική παραγωγή, τις φυσικές καταστροφές και την απώλεια εισοδήματος από τουρισμό.
Η ατμοσφαιρική ρύπανση προκαλεί εκατομμύρια θανάτους ετησίως, κάτι που συνεπάγεται τεράστιο κόστος για τα εθνικά συστήματα υγείας. Παράλληλα, οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές και οι ξηρασίες που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή προκαλούν ζημιές σε δημόσιες και ιδιωτικές υποδομές, υπονομεύοντας την οικονομική σταθερότητα πολλών χωρών.
Οι κυβερνήσεις δαπανούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ετησίως για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης, είτε σε δράσεις πρόληψης και προσαρμογής είτε σε αποκατάσταση ζημιών. Όμως το ερώτημα αν έχουν αποτέλεσμα αυτές οι δαπάνες παραμένει. Η απάντηση εξαρτάται από τη συνέπεια, τον σχεδιασμό και την πολιτική βούληση. Σε χώρες όπου τα προγράμματα προστασίας του περιβάλλοντος συνοδεύονται από αυστηρή εποπτεία, βιώσιμη τεχνολογία και συμμετοχική διακυβέρνηση, οι επενδύσεις αποδίδουν. Όμως, σε αρκετές περιπτώσεις, τα κονδύλια καταλήγουν σε γραφειοκρατικά αδιέξοδα, αναποτελεσματικά έργα ή πολιτικές βιτρίνας.
Ένα παράδειγμα είναι τα «πράσινα ταμεία» που χρηματοδοτούν έργα χωρίς να υπάρχει πάντα ουσιαστικό περιβαλλοντικό αντίκρισμα, όπως αστικό πράσινο με ελάχιστη οικολογική αξία ή αποσπασματικά φωτοβολταϊκά έργα χωρίς σύνδεση στο δίκτυο. Το χρήμα, αντί να δημιουργήσει λύσεις, χάνεται σε κακή διαχείριση. Ευτυχώς, υπάρχουν αντίστοιχα πολλές άλλες περιπτώσεις όπου πραγματικά υπάρχει αποτέλεσμα.
Αντίθετα με ό,τι ίσως πιστεύεται, το κόστος σωτηρίας του πλανήτη είναι μετρήσιμο – και τελικά χαμηλότερο από το κόστος της αδράνειας. Σύμφωνα με υπολογισμούς διεθνών οργανισμών, για να κρατηθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη κάτω από τοn 1,5°C, απαιτούνται περίπου 4 έως 6 τρισ. δολάρια ετησίως έως το 2050. Αυτά τα ποσά περιλαμβάνουν επενδύσεις σε καθαρές τεχνολογίες, υποδομές ανθεκτικές στην κλιματική αλλαγή, επαναφορά οικοσυστημάτων και δίκαιη μετάβαση για τις κοινωνίες που εξαρτώνται από ρυπογόνους τομείς. Το ποσό αυτό, όσο τεράστιο και αν ακούγεται, είναι λιγότερο από το 7% του παγκόσμιου ΑΕΠ και μικρότερο από τις ζημιές που προκαλεί κάθε χρόνο η περιβαλλοντική κρίση. Επιπλέον, η μετάβαση σε μια πράσινη οικονομία δημιουργεί νέες αγορές και εκατομμύρια θέσεις εργασίας.
Πηγή: newmoney.gr
