
Με μαύρες σημαίες στα κάγκελα του Εφετείου, έξω από την αίθουσα όπου διεξάγεται η δίκη για την τραγωδία στο Μάτι, συνεχίζεται η διαδικασία ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου.
Στο βήμα του μάρτυρα ανέβηκε ο πυροσβέστης Ανδρέας Δημητρίου, ο οποίος στη φονική πυρκαγιά έχασε το μόλις έξι μηνών μωρό του και λίγες ημέρες αργότερα και τη σύζυγό του. Οι συγγενείς του βρέφους έφτασαν στο δικαστήριο κρατώντας ένα λευκό τριαντάφυλλο.
Ο κ. Δημητρίου περιέγραψε πώς εκείνη την ημέρα ειδοποιήθηκε να μεταβεί στη φωτιά στην Κινέτα. Από εκεί έμαθε ότι είχε ξεσπάσει φωτιά και στην Ανατολική Αττική. Από τηλέφωνα με κατοίκους της περιοχής κατάλαβε ότι «τα πράγματα δεν ήταν καλά» ανέφερε αρχικά ο μάρτυρας. Περίπου στις 7 το απόγευμα δέχτηκε κλήση από την υπηρεσία του να πάει με το προσωπικό του αυτοκίνητο στην περιοχή, γιατί δεν υπήρχε υπηρεσιακό, για να βοηθήσει τον κόσμο να φύγει από τα σπίτια του. «Προσπαθούσα να επικοινωνήσω με τη Μαργαρίτα. Βρισκόταν σε πανικό. Πίστευα ότι είχαν βρει ασφαλές καταφύγιο στην παραλία με το παιδί. Δέχομαι κλήση από τον πεθερό μου “να είμαι προετοιμασμένος ότι τα πράγματα δεν είναι καλά”. Έφτασα και είδα το μικρό με έναν άγνωστο που προσπαθούσε να δώσει πρώτες βοήθειες. Η σύζυγος μου βρισκόταν καθισμένη στην παραλία. Ήταν με τα μάτια κλειστά. Εκείνη τη στιγμή την πήρα αγκαλιά. Εντόπισα ένα πυροσβεστικό όχημα και τους είπα να πάρουν το μικρό μαζί με τον κύριο που έκανε προσπάθειες ανάνηψης».
Ο κ. Δημητρίου συντετριμμένος είπε πως όταν πήγαν το μωρό στο Νοσοκομείο Παίδων από το ύφος των γιατρών κατάλαβε ότι το παιδί του δεν τα είχε καταφέρει. «Μου είπαν ότι δεν κατέστη δυνατόν να τον συνεφέρουν. Εκεί του είπα το τελευταίο “αντίο”. Μετά έπρεπε να πάω στη Μαργαρίτα, που δεν ήξερα ότι ήταν τόσο σοβαρά. Φτάνοντας στο νοσοκομείο διαπιστώνω ότι έχει διασωληνωθεί και είναι σοβαρά. Ζορίστηκα να την αναγνωρίσω. Όλο της πρόσωπο ήταν εγκαύματα. Σαν να βλέπω άλλον άνθρωπο. Την έβλεπα πέντε λεπτά την ημέρα μέχρι να φύγει» ήταν η συγκλονιστική κατάθεσή του.
Η Δήμητρα Γουναρίδη κατέθεσε ότι όσοι γλίτωσαν από τη φωτιά «βγήκαμε ζωντανοί νεκροί». Η μάρτυρας κατέθεσε ότι κανείς δεν ειδοποίησε για τη φωτιά που πλησίαζε και έτσι η ίδια ήταν σίγουρη ότι δεν κινδύνευαν. Ωστόσο μια φίλη της την ειδοποίησε να μαζέψει τα πράγματά της και να είναι έτοιμη. Γύρω στις 18.30, όπως είπε, η φίλη της της χτύπησε το κουδούνι για να την πάρει να φύγουν. Της είπε «γίνεται χαμός» και ότι υπήρχε μεγάλο μποτιλιάρισμα από αυτοκίνητα: «Ερχόντουσαν αμάξια από όλες τις κατευθύνσεις. Τρέξαμε στη θάλασσα. Το θερμικό κύμα εκείνη την ώρα με έκανε να νιώθω πως θα πεθάνω… 40 μέτρα από τη θάλασσα. Μπήκαμε στη θάλασσα. Γινόταν πόλεμος. Ακούγαμε αμάξια να σκάνε. Εκρήξεις. Το μαγαζί στην Αργυρά Ακτή να έχει εκρήξεις, να πέφτουν στη θάλασσα ξύλα, τέντες μέσα στη θάλασσα κι εμείς να πηγαινοερχόμαστε να μην καούμε. Βγήκαμε νεκροί ζωντανοί. Βγάλαμε τις μπλούζες και τις κάναμε μάσκα. Τα ουρλιαχτά από τους καμένους ανθρώπους δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Παιδάκια ούρλιαζαν, σκυλιά έκλαιγαν. Έμεινα έξι ώρες στη θάλασσα… Δίπλα μου ήταν η Μαργαρίτα με το μωράκι της το νεογέννητο (η σύζυγος και το βρέφος του κ. Δημητρίου). Καμένη εκείνη, καμένο και το μωρό. Το θήλαζε για να το έχει στη ζωή. Μια γυναίκα δεν είχε αντοχές να βγει από τη θάλασσα. Πήγαμε να τη βοηθήσουμε και μας έμεναν στα χέρια οι σάρκες της…»
Όπως είπε η μάρτυρας, όταν έφτασε στο λιμάνι της Ραφήνας το όνομά της ως επιζήσασα το έγραψαν πάνω σε μια εφημερίδα και δεν είχαν μία κουβέρτα να δώσουν στα θύματα της ασύλληπτης τραγωδίας.
Στην κατάθεσή του ο Ιωάννης Χαρδαλούπας, κάτοικος Αμερικής, είπε για την απώλεια της μητέρας και της αδελφής του: «Κανένας δεν είχε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης… Κάποια στιγμή ήμασταν στην αυλή και πέρασε ένα περιπολικό και μας είπε “για καλό και για κακό φύγετε”. Πήγαμε να πάρουμε τα αυτοκίνητα. Η αδερφή μου μπήκε στο ίδιο με τη μητέρα μου και εγώ ακολουθούσα με το δεύτερο αυτοκίνητο… Ο δρόμος προς τη λεωφόρο Μαραθώνος ήταν απροσπέλαστος από τις φλόγες… Αν υπάρχει κόλαση έτσι πρέπει να είναι». Ο μάρτυρας περιέγραψε ότι το αυτοκίνητο που ήταν η μητέρα και η αδελφή του τυλίχθηκε στις φλόγες. «Τις έβαλα στο δικό μου αυτοκίνητο, ήταν καμένες. Βγήκα στη Μαραθώνος και πήγα στο Κέντρο Υγείας στη Νέα Μάκρη. Συνάντησα μπλόκο της Αστυνομίας και μου είπαν “θα πας μέσα από το Μάτι”. Νόμιζα ότι κάτι ήξεραν. Μόλις μπήκα στο Μάτι, κατάλαβα ότι, αν δεν έπαιρνα την κατάσταση στα χέρια μου, θα καιγόμασταν όλοι… Μπήκα στο αντίθετο ρεύμα με μεγάλη ταχύτητα… Φτάσαμε στο Μαρούσι, τις διασωλήνωσαν. Τις έχασα και τις δύο».
Ο μάρτυρας Άγγελος Σιαπκάρας κατέθεσε ότι η κόρη του, που βρέθηκε στη φλεγόμενη περιοχή για μία μέρα, κάηκε λίγα από τη θάλασσα: «Την ημέρα της φωτιάς η κόρη μου ξύπνησε τον γαμπρό μου από τους καπνούς. Αποφάσισαν να φύγουν. Ο γαμπρός μου πήρε το παιδί τους και έφυγε προς τη θάλασσα. Η κόρη μου κάηκε… Εκατόν σαράντα βήματα δικά μου ήταν η θάλασσα και μέχρι να φύγουν το σπίτι είχε πάρει φωτιά. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς έγινε και κάηκε η κόρη μου σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Αν κάποιος τους ειδοποιούσε πιο νωρίς, ως όφειλε, θα είχε σωθεί η κόρη μου και τόσοι άλλοι».
Όπως κατέθεσε ο κ. Σιαπκάρας, το παιδί της κόρης του έχει κλονιστεί πολύ και ζητεί τη μητέρα του. «Τώρα στις γιορτές μού είπε “παππού, να πάμε να πούμε τα κάλαντα στη μαμά”. Και πήγαμε πάνω από τον τάφο της να πούμε τα κάλαντα. Ξυπνάμε και κοιμόμαστε με αυτό» είπε συγκινημένος ο μάρτυρας.
Η διαδικασία συνεχίζεται.




