Οδοφράγματα έχουν στήσει εδώ και περισσότερο από έναν μήνα, ελέγχοντας την είσοδο ανθρώπων και οχημάτων στα μικρά ψαροχώρια τους, οι κάτοικοι στο νησάκι Ρεμπάνγκ της Ινδονησίας, οι οποίοι βρίσκονται σε επιφυλακή μετά τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας που οργάνωσαν τον Σεπτέμβριο.
Ο λόγος των διαμαρτυριών τους είναι τα κυβερνητικά σχέδια για ένα επενδυτικό έργο «πράσινης ενέργειας» πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, που χρηματοδοτείται από την Κίνα, η υλοποίησή του οποίου ωστόσο προϋποθέτει την… έξωση 7.500 κατοίκων από συνολικά 16 χωριά στο Ρεμπάνγκ.
Το συγκεκριμένα χωρία σχεδιάζεται να μετατραπούν σε νέα ειδική βιομηχανική ζώνη και το πρώτο τελεσίγραφο για τη μετεγκατάσταση των κατοίκων σε ένα άλλο κοντινό νησάκι έληξε στις 28 Σεπτεμβρίου. Τώρα οι κάτοικοι προσπαθούν να εμποδίσουν κυβερνητικούς αξιωματούχους να μπουν στα χωριά για να μετρήσουν τη γη τους.
Η κυβέρνηση της Ινδονησίας και οι Κινέζοι μεγαλοεπενδυτές δηλώνουν αποφασισμένοι να μετατρέψουν το Ρεμπάνγκ σε ένα τεράστιο κέντρο κατασκευής ηλιακών πάνελ, ηλιακό πάρκο και θέρετρο οικοτουρισμού. Γνωστό ως Rempang Eco-City, το έργο αξίας 11,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων υπογράφηκε τον περασμένο Ιούλιο από τους προέδρους της Ινδονησίας και της Κίνας. Στόχος είναι η προσέλκυση επενδύσεων ύψους περίπου 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2080, με τη υπόσχεση δημιουργίας 30.000 νέων θέσεων εργασίας. Βασικός επενδυτής είναι η κινεζική εταιρεία Xinyi Glass: ο μεγαλύτερος κατασκευαστής γυαλιού και ηλιακών πάνελ στον κόσμο.
Το project έχει χαρακτηριστεί «εθνικό στρατηγικό έργο», κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι εμπίπτει άμεσα στην αρμοδιότητα του προέδρου της Ινδονησίας, δίνοντας στις Αρχές τη δυνατότητα να δεσμεύσουν γη για την ανάπτυξή του και μάλιστα χωρίς μελέτες για τις περιβαλλοντικές και τις κοινωνικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει.
Το Ρεμπάνγκ συνδέεται με γέφυρες με το πιο αστικό και βιομηχανοποιημένο νησί Μπατάμ στα βόρεια και με το απομακρυσμένο νησί Γκαλάνγκ στον Νότο. Μαζί με μικρότερα τριγύρω νησιά αποτελούν τον δήμο Μπατάμ στις Νήσους Ριάου της Ινδονησίας. Κατοικείται από ψαράδες, μικροκαλλιεργητές, μεταποιητές και εξαγωγείς φυκιών, εμπόρους και καταστηματάρχες. Έχει δέκα δημοτικά σχολεία, τρία γυμνάσια, ένα λύκειο, νοσοκομεία, τουριστικούς ξενώνες.
Τα σχέδια για την «αναμόρφωσή του» εριλαμβάνουν πολλές ζώνες βιομηχανικού, εμπορικού και τουριστικού σκοπού, ενώ σε πρώτη φάση τουλάχιστον προβλέπεται η διατήρηση μιας έκτασης περίπου 10.000 εκταρίων άγριας ζωής και φύσης. Για να γίνουν όλα αυτά, η κυβέρνηση της Ινδονησίας προσφέρει σε κάθε νοικοκυριό του Ρεμπάνγκ ένα σπίτι 45 τετραγωνικών μέτρων και 500 τ.μ. γης για τη μετεγκατάστασή του σε άλλο νησί της Ινδονησίας. Όμως τα νέα οικήματα δεν είναι έτοιμα και μέχρι την κατασκευή τους η κυβέρνηση υπόσχεται στους χωρικούς οικονομική στήριξη και κάλυψη του κόστους ενοικίασης κατοικιών στον νέο τόπο διαμονής τους.
Από την πλευρά τους, μόνο λίγοι κάτοικοι του Ρεμπάνγκ έχουν δεχτεί την προσφορά. Οι περισσότεροι αντιδρούν ενώ αρκετοί μπαίνουν σε διαδικασία «παζαριού», διεκδικώντας περισσότερες εγγυήσεις. Η κυβέρνηση δείχνει διάθεση διαπραγμάτευσης και ακόμη δεν έχει απευθύνει νέο τελεσίγραφο. Ήδη πολλοί -όχι μόνο στο Ρεμπάνγκ- εκφράζουν σαφείς επιφυλάξεις για τα οφέλη του έργου στις κοινότητες της γύρω περιοχής. Η υπόθεση της νέας Eco-City ξαναφέρνει στο προσκήνιο καταγγελίες γύρω από τα όσα συνεπάγονται οι κινεζικές επενδύσεις στη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας: από περιθωριοποίηση κοινοτήτων έως κακές συνθήκες εργασίας και άνιση μεταχείριση των Ινδονήσιων εργαζομένων. Επίσης, υπάρχει ανησυχία ότι πολλές από τις υποσχόμενες 30.000 νέες θέσεις εργασίας στο Ρεμπάνγκ θα καταλάβουν Κινέζοι εργάτες. Ο βασικό φόβος είναι ότι οι Κινέζοι επενδυτές θα εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ινδονησία έχει από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα νικελίου και κοβαλτίου στον κόσμο, κάτι που την καθιστά ιδιαίτερα ελκυστική για χώρες αλλά και για εταιρείες, όσον αφορά την πράσινη ενέργεια. Το δε Ρεμπάνγκ έχει σε αφθονία δύο άλλους κρίσιμους πόρους για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών, πυρίτιο και άμμο, τα οποία θεωρούνται βασικά υλικά για την κατασκευή φωτοβολταϊκών πάνελ.
Ζητούμενο, ωστόσο, δεν φαίνεται να είναι μόνο η μαζική παραγωγή τους στα νέα εργοστάσια. Υπάρχει εδώ και χρόνια σχέδιο παραγωγής και μεταφοράς καθαρής ενέργειας «από τα ηλιόλουστα νησιά της δυτικής Ινδονησίας στην ενεργοβόρα Σιγκαπούρη μέσω υποθαλάσσιου καλωδίου» γράφει στον ιστότοπο The Conversation η Νικίτα Σουντ, καθηγήτρια Αναπτυξιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Όπως αναφέρει, έκτοτε ερευνά το πώς η διεθνής αναζήτηση για πράσινη ενέργεια βασίζεται σε «ζώνες θυσίας» στις αναπτυσσόμενες χώρες: «Η μετάβαση στην πράσινη ενέργεια, που απέχει πολύ από το να δημιουργήσει μια νέα πράσινη συμφωνία για όλους, στην πραγματικότητα ενισχύει παγιωμένες ανισότητες και ιεραρχίες».
Πηγή: in.gr
