Πολλά οφέλη για την υγεία τους έχουν οι άνθρωποι που ζουν σε πράσινες γειτονιές, όπως έχουν καταδείξει πολλές μελέτες. Σε αυτά τα οφέλη περιλαμβάνονται τα χαμηλότερα επίπεδα άγχους και καρδιαγγειακών παθήσεων, ωστόσο νέα έρευνα δείχνει ότι η έκθεση σε πάρκα, δέντρα και άλλους χώρους πρασίνου μπορεί να επιβραδύνει τους ρυθμούς με τους οποίους γερνούν τα ανθρώπινα κύτταρα.
Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «Guardian», η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Science of the Total Environment», διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που ζούσαν σε γειτονιές με περισσότερο πράσινο είχαν μεγαλύτερα τελομερή, τα οποία σχετίζονται με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και βραδύτερη γήρανση.
Τα τελομερή είναι τμήματα του DNA που βρίσκονται στα άκρα των 46 χρωμοσωμάτων κάθε κυττάρου και εμποδίζουν το DNA να «ξετυλιχτεί». Όσο μακρύτερα είναι τα τελομερή ενός κυττάρου τόσες περισσότερες φορές μπορεί να αναπαραχθεί. Όταν τα τελομερή γίνονται πολύ κοντά, τα κύτταρα δεν μπορούν να διαιρεθούν και πεθαίνουν.
«Η έρευνα δείχνει τώρα ότι το πού ζούμε, σε τι εκτιθέμεθα, πόσο γυμναζόμαστε, τι τρώμε, το καθένα από αυτά μπορεί να επηρεάσει την ταχύτητα αποικοδόμησης των τελομερών και τη διαδικασία γήρανσής μας» δήλωσε ο Άαρον Χιπ, καθηγητής στο πανεπιστήμιο North Carolina State και εκ των συντακτών της μελέτης, προσθέτοντας: «Ένα μακρύτερο τελομερές είναι συνήθως ένα νεότερο τελομερές ή ένα πιο προστατευτικό, χρήσιμο τελομερές. Προστατεύει το κύτταρο από τη διαδικασία γήρανσης».
Οι χώροι πρασίνου προάγουν τη σωματική δραστηριότητα και την αλληλεπίδραση με την κοινότητα, παράγοντες που συνδέονται με καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία. Οι γειτονιές με πολλά δέντρα και πράσινο είναι επίσης συχνά πιο δροσερές, πιο ανθεκτικές στις πλημμύρες και έχουν χαμηλότερα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης.
Ωστόσο, όπως σημείωσε ο Χιπ, οι συμμετέχοντες που ζούσαν σε πράσινες γειτονιές που μαστίζονταν επίσης από ρύπανση και διαχωρισμό δεν είχαν μακρύτερα τελομερή από ό,τι παρόμοιες κοινότητες με λιγότερο πράσινο: «Το πράσινο εξακολουθεί να έχει σημασία, αλλά σημασία έχει να φτάσουμε πρώτα στο σημείο όπου οι άνθρωποι θα έχουν τον χρόνο και τον χώρο να βγαίνουν έξω και να απολαμβάνουν τους χώρους πρασίνου».
Ο Χιπ και οι συνεργάτες του εξέτασαν τα ιατρικά αρχεία και τις απαντήσεις σε ερωτηματολόγια από περισσότερους από 7.800 ανθρώπους που συμμετείχαν σε έρευνα των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) στις ΗΠΑ που διεξήχθη μεταξύ 1999 και 2002. Οι ερευνητές συνέδεσαν αυτές τις πληροφορίες με στοιχεία απογραφής για να εκτιμήσουν την ποσότητα του πρασίνου στη γειτονιά κάθε ατόμου και διαπίστωσαν ότι μια αύξηση κατά 5% του πράσινου χώρου μιας γειτονιάς σχετιζόταν με μείωση κατά 1% της γήρανσης των κυττάρων.
«Όσο πιο πράσινη είναι η περιοχή, τόσο πιο αργή είναι η γήρανση των κυττάρων» σχολίασε συμπερασματικά ο Χιπ.
Ο Σκοτ Όγκλτρι από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, επικεφαλής συντάκτης της μελέτης, δήλωσε ότι οι χώροι πρασίνου είχαν μικρή επίδραση στο μήκος των τελομερών όταν οι συμμετέχοντες ζούσαν σε περιοχές με χαμηλό εισόδημα ή σε διαχωρισμένες περιοχές, εγείροντας νέα ερωτήματα γύρω από τη σχέση μεταξύ της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος: «Η ρύπανση και ο διαχωρισμός σε μια γειτονιά μπορεί να εξανεμίζει τα όποια οφέλη βλέπουμε από τους χώρους πρασίνου σε αυτή τη συγκεκριμένη πτυχή της υγείας των ανθρώπων».
Πηγή: cnn.gr
