Το πρόβλημα μεταξύ άλλων έγκειται στο γεγονός ότι ο μέσος καταναλωτής δεν καταλαβαίνει τις έννοιες “Ουδέτερος άνθρακας”, “καλό για τη φύση”, “καθαρό μηδέν” ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι “ουδετερότητα άνθρακα” σημαίνει ότι οι εκπομπές έχουν μειωθεί όταν στην πραγματικότητα έχουν μόνο αντισταθμιστεί. Αυτό, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, είναι παραπλανητικό, επειδή συχνά πρόκειται να καλύψει μόνο ένα μέρος των εκπομπών από ένα συγκεκριμένο προϊόν ή απλά βασίζεται στην αγορά δικαιωμάτων εκπομπών που απλώς δεν έχουν τις κλιματικές επιπτώσεις που υποτίθεται ότι έχουν. Ομοίως, ενώ ορισμένες εταιρείες πασχίζουν να ευθυγραμμιστούν με τις επιταγές της πράσινης ανάπτυξης, συχνά λαμβάνουν κακές συμβουλές από τους συμβούλους τους, οι οποίοι μερικές φορές έχουν σύγκρουση συμφερόντων επειδή πωλούν επίσης πιστώσεις άνθρακα.
Από την άλλη, η αγορά και οι καταναλωτές δείχνουν να είναι πιο αυστηροί κριτές όσον αφορά στις μεγάλες πολυεθνικές επειδή έχουν τους πόρους για να επενδύσουν σε αυτό το κομμάτι.
Για παράδειγμα, μια πολυεθνική, οφείλει να μειώσει τις δικές της εκπομπές, αλλά πρέπει επίσης να παράσχει χρηματοδότηση για τη μείωση της αποψίλωσης των δασών, επειδή είναι μια εταιρεία με πολλούς οικονομικούς πόρους. Φυσικά, η χρηματοδότηση από μόνη της δεν αρκεί. Απαιτούνται κανονισμοί που θα αναγκάσουν τις εταιρείες να μειώσουν τις εκπομπές τους και να ρυθμίζουν τι μπορούν και τι δεν μπορούν να πουν στους καταναλωτές.
Ένα πρώτο βήμα που μπορεί να γίνει βραχυπρόθεσμα είναι η απαγόρευση των ισχυρισμών ουδετερότητας άνθρακα. Εάν η εταιρεία θέλει να αγοράσει πιστώσεις άνθρακα που δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα, είναι ελεύθερη να το κάνει, αλλά δεν είναι ελεύθερη να κάνει ψευδείς και παραπλανητικές δηλώσεις.
Φυσικά, υπάρχει ο κίνδυνος εάν απαγορεύσουμε ένα συγκεκριμένο σύνολο λέξεων, τότε τα τμήματα μάρκετινγκ από εταιρείες θα βρουν ένα άλλο σύνολο λέξεων που μπορεί να είναι εξίσου παραπλανητικές.
Το πρόβλημα είναι διαφορετικό ανάλογα με την περιοχή. Είναι ιδιαίτερα αισθητό στην Ευρώπη και όλο και περισσότερο στις ΗΠΑ, όπου κυρίως οι καταναλωτές ενδιαφέρονται περισσότερο για τη δράση για το κλίμα.
Έχουμε δει εταιρείες να υιοθετούν στην πραγματικότητα στόχους για προϊόντα που πωλούνται στην Ευρώπη που δεν ισχύουν για προϊόντα που πωλούνται αλλού.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επανεξετάζει επί του παρόντος τη νομοθεσία της για την προστασία των καταναλωτών, ιδίως στο πλαίσιο των «πράσινων» ισχυρισμών και του greenwashing. Ως μέρος αυτού, υπάρχει μια συνεχής συζήτηση για την εφαρμογή απαγόρευσης των ισχυρισμών «ουδετερότητας άνθρακα».
