Στο μικροσκόπιο πολιτικών, ακτιβιστών και φορέων της αγοράς τίθενται τα έργα υδρογόνου καθώς σύμφωνα με νέα έρευνα το 90% από αυτά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την παράταση της χρήσης του φυσικού αερίου και όχι για τη σταδιακή απομάκρυνση από τα ορυκτά.
Το υδρογόνο συμπεριλήφθηκε στην κατηγορία PCI/PMI για πρώτη φορά φέτος ένδειξη της ολοένα ισχυρότερης νομοθετικής και πολιτικής υποστήριξης που απολαμβάνουν τα έργα υδρογόνου στην Ευρώπη.
Οι εταιρείες που διαχειρίζονται την υπάρχουσα υποδομή φυσικού αερίου της Ευρώπης επιδιώκουν να διατηρήσουν την αξία των περιουσιακών τους στοιχείων μετατρέποντάς τα για να μεταφέρουν υδρογόνο καθαρής καύσης σε σπίτια και βιομηχανία, σύμφωνα με νομικά δεσμευτικούς κλιματικούς στόχους. Στο πλαίσιο αυτό, υπέβαλαν προτάσεις για υποδομές υδρογόνου οι οποίες φέρονται να εξυπηρετούν και την πράσινη μετάβαση.
Ωστόσο, πρόσφατη έρευνα της Food & Water Action Europe υποστηρίζει ότι το 57% των 147 έργων υδρογόνου που εξετάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν σχεδιαστεί για να μεταφέρουν επίσης φυσικό αέριο ή «μπλε» υδρογόνο, το οποίο παράγεται από ορυκτά καύσιμα. Ένα επιπλέον 33% των έργων δεν έχουν αποκλείσει τη μεταφορά υδρογόνου με βάση τα ορυκτά ή δεν έχουν αξιόπιστα σχέδια για την προμήθεια του φιλικού προς το κλίμα «πράσινου» υδρογόνου. Κατ’ επέκταση, μόνο το 10% των έργων φέρει ρητή δέσμευση ότι θα χρησιμοποιεί πράσινο υδρογόνο το οποίο παράγεται από νερό μέσα από μια διαδικασία που τροφοδοτείται από αιολική ή ηλιακή ενέργεια και δεν παράγει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2).
Τα δεδομένα προήλθαν από μια ανασκόπηση έργων υδρογόνου που υποβάλλονται για ταξινόμηση ως «Έργα κοινού ή αμοιβαίου ενδιαφέροντος» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (PCIs ή PMI) — βασικά έργα για την αύξηση της συνδεσιμότητας των ενεργειακών υποδομών, με ταυτόχρονη επίτευξη κλιματικών στόχων, που μπορεί να είναι επιλέξιμα για δημόσια κονδύλια (τα έργα που εγκρίνονται πρόκειται να ανακοινωθούν τον Νοέμβριο.
Σε απάντηση στα ευρήματα, η Marie Toussaint, πολιτικός του Γαλλικού Κόμματος των Πρασίνων, προέτρεψε τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να αξιολογήσουν εάν κάθε έργο ευθυγραμμίζεται με τον στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μείωση των εκπομπών κατά περισσότερο από το μισό έως το τέλος αυτής της δεκαετίας, σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990.
Παράλληλα, πολλοί ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι ένας σημαντικός αριθμός συστημάτων υδρογόνου αποτυγχάνουν να εξετάσουν επαρκώς πώς θα ευθυγραμμιστούν με τους κλιματικούς στόχους λαμβάνοντας υπ’ όψιν παραμέτρους όπως είναι ο κίνδυνος διαρροών υδρογόνου, η επαρκής ζήτηση υδρογόνου ή η δυνατότητα κατασκευής οικονομικών υποδομών.
